( * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَكُمْ ) * ) سپس دستور مىدهد كه براى مقابله با دشمن از روشها و تاكتيكهاى مختلف استفاده كنيد و « در دسته‌هاى متعدد يا به صورت اجتماع ، براى دفع دشمن حركت كنيد » . ( * ( فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِيعاً ) * ) . آنجا كه لازم است در دسته‌هاى مختلف و پراكنده حركت كنيد از اين طريق وارد شويد و آنجا كه ايجاب مىكند همگى به صورت يك ارتش بهم پيوسته به ميدان دشمن بشتابيد ، اجتماع را فراموش نكنيد . بعضى از مفسران « حذر » را در آيه فوق تنها به معنى اسلحه تفسير كرده‌اند ، در حالى كه « حذر » معنى وسيعى دارد و مخصوص « اسلحه » نيست به علاوه در آيه 102 همين سوره دليل روشنى است كه حذر با اسلحه تفاوت دارد آنجا كه مىفرمايد : . . . أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ وَخُذُوا حِذْرَكُمْ . « مانعى ندارد كه به هنگام ضرورت ، در موقع نماز در ميدان جنگ سلاح خود را به زمين بگذاريد ، ولى حذر يعنى مراقبت و آماده باش را از دست ندهيد ! » اين آيه دستور جامع و همه جانبه اى به تمام مسلمانان ، در همه قرون و اعصار ، مىدهد كه براى حفظ امنيت خود و دفاع از مرزهاى خويش ، دائما مراقب باشند ، و يك نوع آماده باش مادى و معنوى به طور دائم بر اجتماع آنها حكومت كند . جالب اينكه معنى « حذر » بقدرى وسيع است كه هر گونه وسيله مادى و معنوى را در بر مىگيرد ، از جمله اينكه مسلمانان بايد در هر زمان از موقعيت دشمن ، و نوع سلاح ، و روشهاى جنگى ، و ميزان آمادگى ، و تعداد اسلحه و كارايى آنها با خبر باشند ، زيرا تمام اين موضوعات در پيش گيرى از خطر